بیماری آلزایمر

بیماری-آلزایمر

بیماری-آلزایمر


بیماری آلزایمر (Alzheimer’s disease)

بیماری آلزایمر نوعی اختلال پیشرونده است که باعث می شود سلولهای مغزی از بین بروند (دفع شود) و بمیرند.

این بیماری شایعترین علت زوال عقل است – کاهش مداوم در تفکر، مهارت های رفتاری و اجتماعی که توانایی فرد را در عملکرد مستقل مختل می کند.

علائم اولیه این بیماری ممکن است فراموش کردن وقایع یا گفتگوهای اخیر باشد.

با پیشرفت این بیماری، فرد مبتلا دچار اختلال شدید حافظه می شود و توانایی انجام کارهای روزمره را از دست می دهد.

داروهای فعلی ممکن است به طور موقت علائم را بهبود ببخشند یا سرعت کاهش را کاهش دهند.

این درمان ها گاهی اوقات به افرادی که به بیماری آلزایمر مبتلا هستند کمک می کند تا عملکرد خود را به حداکثر برسانند و استقلال را برای مدتی حفظ کنند.

برنامه ها و خدمات مختلف می تواند به حمایت از مبتلایان  و مراقبان آنها کمک کند.

در حال حاضر برای این مورد درمانی وجود ندارد.

 

عوامل خطر

  • سن
  • تاریخچه خانواده و ژنتیک
  • سندرم داون
  • جنسیت
  • اختلال خفیف شناختی
  • ضربه مغزی گذشته
  • الگوهای خواب ضعیف
  • سبک زندگی
  • سلامت قلب

مراحل آلزایمر

بیماری آلزایمر به طور معمول در سه مرحله کلی به آرامی پیشرفت می کند – خفیف (مرحله اولیه)،

متوسط (مرحله میانی) و شدید (مرحله اواخر). از آنجا که آلزایمر به روش های مختلفی روی افراد تأثیر می گذارد،

زمان و شدت علائم زوال عقل با پیشرفت هر فرد متفاوت از مراحل آلزایمر متفاوت است.

علائم بیماری آلزایمر با گذشت زمان بدتر می شود، اگرچه سرعت پیشرفت این بیماری متفاوت است.

به طور متوسط، فرد مبتلا به آلزایمر چهار تا هشت سال پس از تشخیص بیماری زندگی می کند، اما بسته به عوامل دیگر می تواند تا 20 سال زندگی کند.

تغییرات در مغز مربوط به آلزایمر سالها پیش از بروز علائم بیماری آغاز می شود.

این دوره زمانی که می تواند سالها ادامه داشته باشد از بیماری بالینی آلزایمر نام برده می شود.

مراحل زیر یک ایده کلی در مورد چگونگی تغییر توانایی ها پس از بروز علائم ارائه می دهد و فقط باید به عنوان یک راهنمای کلی مورد استفاده قرار گیرد.

(دمانس (Dementia) یک اصطلاح عمومی برای توصیف علائم کاهش ذهنی است که همراه با آلزایمر و سایر بیماری های مغزی است.)

مراحل بیماری به سه دسته تقسیم می شوند:

  • بیماری خفیف آلزایمر
  • بیماری متوسط آلزایمر
  • بیماری شدید آلزایمر

بیماری خفیف آلزایمر (مراحل اولیه)

در مرحله اولیه آلزایمر، فرد ممکن است مستقل عمل کند. او ممکن است هنوز رانندگی کند،

کار کند و در اجتماع فعالیت داشته باشد. با وجود این،

ممکن است فرد احساس کند که دچار افت حافظه است،

مانند فراموش کردن کلمات آشنا یا مکان اشیاء روزمره.

در این دوره شتید دوستان، خانواده یا سایر افراد نزدیک به فرد، متوجه مشکلات می شوند.

در طی مصاحبه پزشکی دقیق،

پزشکان ممکن است بتوانند مشکلات مربوط به حافظه را تشخیص دهند. مشکلات مشترک شامل موارد زیر است:

 

  • مشکلی که در مورد کلمه یا نام درست وجود دارد
  • هنگام یادآوری نام ها هنگام معرفی افراد جدید، مشکل وجود دارد
  • چالش های انجام وظایف در محیط های اجتماعی یا کاری
  • فراموش کردن مطالبی که تازه خوانده شده است
  • گم کردن اشیاء
  • عدم توانایی یا اختلال در برنامه ریزی و سازماندهی

 

بیماری آلزایمر متوسط (مرحله میانی)

این مرحله به طور معمول طولانی ترین مرحله است و می تواند سالها ادامه داشته باشد.

با پیشرفت بیماری، فرد مبتلا به آلزایمر به مراقبت بیشتری نیاز دارد.

در مرحله متوسط آلزایمر، علائم زوال عقل برجسته تر است.

ممکن است فرد در انجام وظایف مانند پرداخت صورتحساب مشکل بیشتری داشته باشد،

اما هنوز هم می تواند جزئیات قابل توجهی از زندگی خود را به خاطر آورد.

آسیب دیدن سلولهای عصبی در مغز می تواند بیان افکار و انجام کارهای روزمره را دشوار کند.

در این مرحله علائم برای دیگران قابل توجه خواهد بود و ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • فراموشی رویدادها یا درباره تاریخ های شخصی
  • کناره گیری، به خصوص در شرایط چالش برانگیز اجتماعی یا روحی
  • عدم یادآوری آدرس یا شماره تلفن خود یا دبیرستان یا دانشکده ای که از آن فارغ التحصیل شده اند
  • سردرگمی در مورد یافتن آدرس ها، حتی محل زندگی
  • نیاز به کمک در انتخاب لباس مناسب برای فصل یا مناسبت
  • اختلال در کنترل مثانه و روده با پیشرفت بیماری
  • تغییر در الگوهای خواب مانند خوابیدن در طول روز و بی قرار بودن در شب
  • افزایش خطر گم شدن
  • تغییرات شخصیتی و رفتاری، از جمله سوء ظن و هذیان

 

 

بیماری شدید آلزایمر (اواخر مرحله)

در مرحله آخر این بیماری علائم زوال عقل شدید است. افراد توانایی پاسخگویی به محیط خود، ادامه گفتگو و در نهایت کنترل حرکت را از دست می دهند. آنها هنوز ممکن است کلمات یا عبارات را بیان کنند، اما برقراری ارتباط دشوار می شود. از آنجا که حافظه و مهارت های شناختی همچنان رو به وخامت می روند، ممکن است تغییراتی در شخصیت ایجاد شود و افراد به فعالیت های روزانه نیاز به کمک های گسترده ای نیاز داشته باشند.

 

در این مرحله افراد ممکن است:

 

  • به فعالیت شبانه روزی با فعالیت های روزانه و مراقبت های شخصی نیاز دارند
  • آگاهی از تجربیات اخیر و همچنین پیرامون آنها از دست می رود
  • تغییر و اختلال در عادات و توانایی های جسمی از جمله توانایی راه رفتن، نشستن و در نهایت بلعیدن
  • اختلال در برقراری ارتباط با دیگران و اجتماع

 

 

بیماری های مغز و اعصاب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 + = 26