هپاتيت ب

هپاتیت-ب

هپاتیت-ب


هپاتيت ب

هپاتيت ب یک عفونت ویروسی است که به کبد حمله می کند و می تواند باعث بیماری حاد و مزمن شود.

این ویروس معمولاً در هنگام تولد و زایمان و همچنین از طریق تماس با خون یا مایعات بدن از مادر به کودک دیگر منتقل می شود.

سازمان جهانی WHO تخمین می زند که در سال 2015 ، 257 میلیون نفر با آنتی ژن سطح هپاتیت B مثبت زندگی می کردند

که توسط این سازمان به عنوان مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت B تعریف شده اند. همچنین، در سال 2015،

هپاتيت ب منجر به مرگ 887000 نفر، عمدتاً ناشی از سیروز کبدی و سرطان سلولهای کبدی (یعنی سرطان اولیه کبد) شده است.

از سال 2016 ، 27 میلیون نفر (5/10٪ از کل افرادی که تخمین زده می شود با هپاتیت B زندگی می کنند)

از عفونت خود آگاه بوده، ولی 4.5 میلیون نفر (7/16٪) از افراد تشخیص داده شده تحت درمان بوده اند.

با واکسن هایی که ایمن، در دسترس و مؤثر هستند، می توان از هپاتیت B جلوگیری کرد.

هپاتیت B یک عفونت بالقوه خطرناک و یک مشکل بزرگ بهداشت جهانی است.

شیوع هپاتیت B در مناطق اقیانوس آرام غربی و آفریقا بالاترین است.

این بیماری می تواند باعث عفونت مزمن شود و افراد را در معرض خطر مرگ ناشی از سیروز و سرطان کبد قرار دهد.

واکسن ایمن و مؤثر که از 98 تا 100٪ محافظت در برابر هپاتیت B برخوردار است،

در دسترس بوده و با جلوگیری از ابتلا به هپاتیت B از بروز عوارضی از جمله ایجاد بیماری مزمن و سرطان کبد جلوگیری می کند.

انتقال

در نواحی بسیار اندمیک که شیوع این بیماری بالاست،

هپاتیت B غالباً از طریق مادر به کودک (هنگام تولد پری ناتال) یا از طریق انتقال افقی (قرار گرفتن کودکان غبر آلوده کمتر از 5 سال در معرض خون کودکان آلوده) منتقل می شود.

بروز عفونت مزمن در نوزادانی که بیماری را از مادران دریافت می کنند و یا قبل از سن 5 سالگی آلوده می شوند بسیار متداول است.

هپاتیت B همچنین توسط سوزن آلوده، خال کوبی،

سوراخ کردن اندام ها (مانند گوش) و قرار گرفتن در معرض خون و مایعات بدن آلوده مانند بزاق، ترشحات واژن و مایع منی گسترش می یابد.

عفونت در بزرگسالی در کمتر از 5٪ موارد منجر به هپاتیت مزمن می شود،

در حالی که عفونت در دوران کودکی و اوایل کودکی در حدود 95٪ موارد منجر به هپاتیت مزمن می شود.

علاوه بر این، عفونت می تواند در طی مراحل پزشکی، جراحی و اقدامات دندانپزشکی،

از طریق خال کوبی یا از طریق استفاده از تیغ و اشیاء مشابه آلوده در مراکز آرایشی و بهداشتی و غیره ایجاد شود.

ویروس هپاتيت ب حداقل 7 روز در خارج از بدن زنده می ماند. در این مدت، ویروس می تواند

در صورت وارد شدن به بدن شخصی که از طریق واکسن محافظت نمی شود، عفونت ایجاد کند.

دوره تکثیر ویروس هپاتيت ب به طور متوسط ​​75 روز است، اما می تواند 30 تا 180 روز متغیر باشد.

بنابراین، این ویروس ممکن است در طی 30 تا 60 روز پس از آغاز عفونت تشخیص داده شود

و یا آنکه همچنان عفونت ادامه یابد تا اینکه با بروز علائم هپاتیت مزمن B تشخیص داده شود.

عفونت حاد در مقابل هپاتیت مزمن B

عفونت هپاتيت ب ممکن است کوتاه مدت (حاد) یا طولانی مدت (مزمن) باشد.

عفونت حاد هپاتیت B کمتر از شش ماه طول می کشد.

سیستم ایمنی بدن به احتمال زیاد می تواند هپاتیت حاد B را از بدن پاک کند،

و معمولا طی چند ماه بهبودی کامل رخ می دهد.

بیشتر افرادی بزرگسالی که به هپاتیت B مبتلا می شوند دارای عفونت حاد هستند اما می تواند منجر به عفونت مزمن شود.

عفونت مزمن هپاتیت B شش ماه یا بیشتر طول می کشد.

طولانی شدن عفونت به دلیل آنست که سیستم ایمنی بدن برخی افراد نمی تواند با عفونت مقابله کند.

بنابراین، عفونت مزمن هپاتیت ب ممکن است تا پایان حیات فرد همراه او باشد که در این صورت معمولاً منجر به بیماری های جدی مانند سیروز و سرطان کبد می شود.

 

عوامل خطر

هپاتیت B از طریق تماس با خون، مایع منی یا مایعات بدن فرد آلوده گسترش می یابد. این انتقال معمولا از طرق زیر رخ
می دهد:

  • رفتار های پر خطر
  • روابط جنسی
  • سوزن های آلوده و استفاده شده توسط افراد آلوده
  • زندگی با افراد مبتلا به عفونت مزمن HBV
  • تولد نوزاد از یک مادر آلوده
  • مشاغلی که در معرض خون و نمونه های آلوده قرار دارند
  • سفر به مناطقی که شیوع بیماری بالاست

 

عوارض

ابتلا به عفونت مزمن HBV می تواند منجر به عوارض جدی مانند:

  • سیروز کبد.
  • سرطان کبد.
  • نارسایی کبد. نارسایی حاد کبد شرایطی است که در آن عملکردهای حیاتی کبد خاموش می شود. در صورت بروز این عمل ، پیوند کبد برای حفظ زندگی لازم است.
  • افراد مبتلا به هپاتیت مزمن B ممکن است به بیماری های کلیوی یا التهاب رگ های خونی مبتلا شوند.

 

جلوگیری

واکسن هپاتیت B معمولاً به مدت سه یا چهار تزریق در طی شش ماه انجام می شود و این واکسن برای موارد زیر توصیه می شود:

 

تشخیص

آزمایش خون می تواند علائم ویروس هپاتیت ب را در بدن تشخیص دهد و حاد یا مزمن بودن بیماری را نیز نشان می دهد.

یک آزمایش خون ساده همچنین می تواند مصون بودن افراد را نیز نشان دهد.

به دلایل بالینی، تمایز هپاتیت B از هپاتیت ناشی از سایر عوامل ویروسی امکان پذیر نیست، از این رو،

تأیید آزمایشگاهی تشخیص ضروری است.

تعدادی آزمایش خون برای تشخیص و نظارت بر روند درمان مبتلایان به هپاتیت B وجود دارد که نتایج این تست ها می تواند برای تشخیص عفونت های حاد و مزمن نیز استفاده شوند.

تشخیص آزمایشگاهی عفونت هپاتیت B بر تشخیص آنتی ژن سطح هپاتیت B HBsAg متمرکز است.

سازمان های جهانی مرتبط با بهداشت از جمله WHO توصیه می کنند

که برای اطمینان از سلامت محصولات خونی و جلوگیری از انتقال تصادفی بیماری هپاتیت B،

به افرادی که محصولات خون دریافت می کنند، آزمایشات هپاتیت B در زمان اهداء خون انجام شود.

عفونت حاد HBV با سطوح بالای سرمی آنتی بادی HBsAg و ایمونوگلوبولین M (IgM) به آنتی ژن هسته ای، HBcAg مشخص می شود.

در مرحله اولیه عفونت، بیماران نیز از نظر آنتی ژن هپاتیت B و HB (HBeAg) مثبت هستند.

HBeAg معمولاً نشانگر سطوح بالای تکثیر ویروس است. وجود HBeAg نشان می دهد که خون و مایعات بدن فرد آلوده بسیار عفونی است.

عفونت مزمن با تداوم HBsAg به مدت حداقل 6 ماه مشخص می شود (با یا بدون HBeAg همزمان).

ماندگاری HBsAg مهمترین عامل خطر ابتلا به بیماری مزمن کبد و سرطان کبد (کارسینوم کبدی) در زندگی است.

هپاتيت ب به زبان ساده

هپاتیت ب (B) یک عفونت جدی کبدی است که در اثر ابتلا به عفونت ویروسی هپاتیت B (HBV) ایجاد می شود.

برای بعضی افراد، عفونت هپاتیت B مزمن می شود، یعنی برای مدت بیش از شش ماه ادامه دارد.

ابتلا به هپاتیت مزمن B خطر ابتلا به نارسایی کبد، سرطان کبد یا سیروز کبدی را افزایش می دهد.

بیشتر بزرگسالان مبتلا به هپاتیت B می توانند به طور کامل بهبود یابند، حتی اگر علائم و نشانه های آنها شدید باشد.

در مقابل، نوزادان و کودکان در صورت ابتلا به این عفونت وبروسی، به یک عفونت مزمن (طولانی مدت) هپاتیت B مبتلا می شوند.

واکسن می تواند از ابتلا به هپاتیت B جلوگیری کند. در صورت آلوده بودن،

اقدامات احتیاطی خاص می تواند به جلوگیری از شیوع ویروس به دیگران کمک کند.

 

علائم

علائم و نشانه های هپاتیت B از خفیف تا شدید متغیر است.

آنها معمولاً حدود یک تا چهار ماه پس از آلوده شدن ظاهر می شوند.

علائم و نشانه های هپاتیت B ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد شکم
  • ادرار کدر
  • تب
  • درد مفاصل
  • کاهش اشتها
  • تهوع و استفراغ
  • ضعف و خستگی
  • زرد شدن پوست و سفیدی چشم (زردی)

علل

عفونت هپاتیت B ناشی از ویروس هپاتیت B (HBV) است.

این ویروس معمولاً توسط اشخاص دیگر و از طریق خون، مایع منی یا مایعات بدن به دیگران منتقل می شود و با عطسه یا سرفه گسترش نمی یابد.

روشهای انتقال عاملHBV عبارتند از:

  • تماس جنسی. خون، بزاق، مایع منی و ترشحات واژن افراد آلوده به ویروس HBV می تواند سبب انتقال ویروس به دیگران شود.
  • اشتراک سوزن. HBV به راحتی از طریق سوزن ها و سرنگ های آلوده به خون آلوده پخش می شود.
  • وارد شدن تصادفی سوزن آلوده. هپاتیت B دغدغه کارکنان مراقبت های بهداشتی و هر کس دیگری است که با خون انسان در تماس باشد.
  • مادر به فرزند. زنان باردار آلوده به HBV می توانند ویروس را در هنگام زایمان به نوزادان منتقل کنند. با این حال، نوزاد می تواند برای جلوگیری از آلوده شدن در تقریباً همه موارد، واکسینه شود.

 

.

بیماری های کبدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

20 + = 26