هپاتیت c

هپاتیت-C

هپاتیت-C


هپاتیت C یا (HCV)

هپاتیت C یک عفونت خطرناک ویروسی است که باعث التهاب کبد شده و در مواردی منجر به آسیب جدی کبد می گردد. ویروس هپاتیت(HCV) C  از طریق خون آلوده منتقل می گردد. این عفونت زمانی پخش می شود که خون آلوده به ویروس وارد جریان خون یک فرد سالم گردد. انواع مختلفی از ویروسهای HCV در سطح جهانی شناسایی شده اند که معروف به ژنوتیپ های این بیماری هستند. تا به حال هفت ژنوتیپ HCV مجزا و بیش از 67 زیرگروه شناسایی شده است. اگرچه هپاتیت مزمن C بدون در نظر گرفتن ژنوتیپ ویروسی عامل عفونت، روند مشابهی را در بدن دنبال می کنند ، اما توصیه های درمانی بسته به ژنوتیپ ویروسی متفاوت است.

تا به حال، درمان هپاتیت C نیاز به تزریق هفتگی و داروهای خوراکی داشته و بسیاری از مبتلایان به HCV به دلیل سایر مشکلات سلامتی یا عوارض غیرقابل قبول نمی توانند از آنها استفاده کنند. ولی امروزه، HCV از نوع  مزمن معمولاً با داروهای خوراکی که هر روز و برای دو تا شش ماه مصرف می گردند قابل درمان است.

جالب توجه است که تقریبا نیمی از مبتلایان به HCV اطلاعی از ابتلا به این ویروس نداشته و به صورت اتفاقی در حین انجام آزمایشات از این مهم مطلع می گردند. این واقعیت عمدتاً به دلیل فقدان علائم این بیماری است که می تواند چندین دهه طول بکشد. به همین دلیل، مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها آزمایشات غربالگری یک بار آزمایش خون را برای همه افراد در معرض خطر عفونت توصیه می کنند.

علائم

عفونت طولانی مدت با HCV  به عنوان هپاتیت مزمن شناخته شده که معمولاً می تواند برای سالها به صورت “خاموش” بای بماند، تا زمانی که ویروس به اندازه کافی به کبد صدمه بزند تا باعث ایجاد علائم و بیماری کبد گردد.

برخی علائم این عفونت عبارتند از:

  • خونریزی آسان
  • کبودی سریع
  • خستگی
  • اشتهای ضعیف
  • تغییر رنگ زرد پوست و چشم به زردی
  • ادرار تیره رنگ
  • خارش پوست
  • آسیت یا انباشت مایعات در شکم
  • تورم در پاها
  • کاهش وزن
  • گیجی ، خواب آلودگی
  • رگ های خونی عنکبوتی روی پوست (آنژیوم عنکبوتی)

عفونت های مزمن هپاتیت C متعاقب عفونت حاد رخ می دهند. هپاتیت حاد C معمولاً تشخیص داده نمی شوند چرا که بندرت علائم ایجاد می نماید. در صورت بروز علائم و نشانه ها، شاید زردی، خستگی، حالت تهوع، تب و درد عضلات نیز مشهود گردد. علائم حاد یک تا سه ماه پس از آلودگی و شروع عفونت ظاهر می شوند و دو هفته تا سه ماه دوام می آورند. البته عفونت حاد هپاتیت C همیشه منتهی به فرم مزمن نمی گردد. برخی از افراد پس از مرحله حاد، HCV را از بدن خود پاک می کنند، که بستگی به ویژگیهای سیستم ایمنی افراد و ژنتیک آنها دارد. این فرایند به عنوان ترشح ویروسی خود به خود معروف است.

 

غربالگری HCV

توصیه می گردد كه كسانی كه در معرض خطر بالای قرار گرفتن در معرض HCV هستند، آزمایشات خون را برای غربالگری عفونت هپاتیت C حتماً انجام دهند. این افراد معمولاً در گروه های زیر طبقه بندی می شوند:

 

  • کسانی که داروهای غیرمجاز تزریق یا استنشاق کرده اند
  • کسانی که دارای تست غیر طبیعی عملکرد کبد باشند و یا مشکل کبدی با علت نامشخص دارند.
  • نوزادان متولد مادران مبتلا به هپاتیت C.
  • کارکنان مراقبت های بهداشتی و اورژانس که در معرض خون و یا سوزن های تصادفی قرار گرفته اند.
  • افرادی که تحت درمان طولانی مدت همودیالیز قرار گرفته اند.
  • افرادی که با مبتلایان به این عفونت ارتباط دارند.
  • افراد مبتلا به عفونت HIV
  • زندانیان

 

تشخیص

آزمایشات سرولوژیک و ایمونولوژیک برای بررسی آنتی بادی ها و آنتی ژنهای اختصاصی ویروس HCV در خون صورت می گیرد. اگر آزمایش خون اولیه نشان دهنده احتمال عفونت هپاتیت C باشد می بایست آزمایشات مکمل نیز اجام شود که شامل تشخیص مولکولی نیز می گردد که می تواند مقدار ویروس هپاتیت C را در خون نیز  اندازه گیری نماید. این آزمایشات در انتها با تعیین ژنوتیپ ویروس گزارش کاملی از وضعیت بیماری هپاتیت C در اختیار پزشک معالج قرار می دهد تا برای درمان بیمار اقدام نماید.

بیماری های کبدی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

18 + = 23