تست انسولین (Insulin)

تست انسولین

تست انسولین


انسولین یک هورمون کلیدی است که توسط سلولهای خاصی در پانکراس (لوزالمعده) تولید و ذخیره شده و در پاسخ به افزایش سطح گلوکز خون ترشح می شود. بنابراین، انسولین پس از صرف غذا آزاد می شود و برای انتقال و ذخیره گلوکز، منبع اصلی انرژی بدن، به سلولهای بافتهای مختلف بدن نقش حیاتی دارد.

در این تست، که به صورت ناشتا و نیز 2 ساعت پس از مصرف غذا انجام می شود، میزان انسولین در خون اندازه گیری می شود که هدف از انجام آن موارد زیر است:

ارزیابی کارآیی سلول های بتا در پانکراس در تولید و ترشح انسولین

تشخیص تومور احتمالی تولید کننده انسولین در سلول های جزیره پانکراس

علت یابی سطح گلوکز پایین خون (هیپوگلیسمی)

تعیین مقاومت به انسولین

سطح انسولین و قند خون باید در تعادل باشد. پس از صرف غذا، کربوهیدرات های پلیمری موجود در مواد غذایی (برای مثال نشاسته در نان، برنج، …) در اثر فعالیت اسید و آنزیمهای معده و ابتدای روده کوچک تجزیه شده و قندهای ساده (گلوکز) حاصله از روده جذب و وارد خون می شوند. چنین افزایشی در سطح گلوکز خون به نوبه خود باعث تحریک لوزالمعده شده و انسولین به خون آزاد می شود. انسولین سلولهای کبدی، ماهیچه ای و چربی را القاء می نماید تا گلوکز خون را جذب کنند و بدین ترتیب انسولین نقش کلیدی خود را در کاهش سریع سطح قند خون انجام می دهد و متعاقباً ترشح انسولین توسط پانکراس نیز کاهش می یابد.

 

اگر انسولین به اندازه کافی ترشح نشود و یا سلول های بدن به اثرات انسولین (مقاومت به انسولین) مقاوم شده باشند، گلوکز نمی تواند به بیشتر سلول های بدن منتهی شود و سلول ها دچار گرسنگی می شوند و در همین راستا، گلوکز خون در سطح تهدید کننده ای افزایش می یابد. این می تواند باعث انواعی از اختلالات در متابولیسم عمومی بدن شده و اختلالات و عوارض مختلفی را بویژه در فعالیت کلیه ها، قلب، سیستم بینایی و اعصاب ایجاد نماید.

دیابت، یک اختلال متابولیک است که در اثر سطوح بالای گلوکز سرم و کاهش اثرات انسولین وضعیت تهدید کننده ای را در زندگی افراد ایجاد می نماید. عموماً دیابت با نوع 1 و 2 بیشتر شناخته می شود و افراد مبتلا به نوع 1، که انسولین بسیار کمی تولید می کنند، به درمان مکمل انسولین نیاز دارند.

در دیابت نوع 2، مقاومت به انسولین رخ می دهد و معمولاً نسبت مستقیمی با سن دارد. در شرایط مقاومت به انسولین، بسیاری از سلول های بدن قادر به پاسخگویی به اثرات انسولین نبوده و گلوکز خون توسط این سلولها جذب نمی شود و در نتیجه انسولین اضافی تولید و ترشح می شود و سطح بالایی از انسولین در خون (هیپرانسولینمی) بروز می یابد که عملکرد بافت های حساس به انسولین را مختل می نماید. چنین افزایشی سبب کاهش قند خون (هیپوگلیسمی) می شود که می تواند منجر به عرق کردن، تپش قلب، گرسنگی، سردرگمی، تاری دید، سرگیجه، غش کردن و تشنج شود. از آنجایی که مغز به عنوان یک منبع انرژی وابسته به گلوکز خون است، محرومیت شدید گلوکز به علت هیپینسینولینمی می تواند به سرعت به شوک انسولین و مرگ منجر شود.البته شرایط فیزیولوژیک مقاومت به انسولین در افراد مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)، پیش دیابت، بیماری قلبی، سندرم متابولیک، acanthosis nigricans و اختلالات مرتبط با غده هیپوفیز یا غده فوق کلیه نیز مشاهده می شود که انجام آزمایشات تشخیصی مرتبط می تواند در افتراق این موارد مفید واقع شود.

آزمایشگاه عماد

آزمایشات مرتبط:

FBS

BS 2hpp

pep

GCT

G.T.T

HbA1C

دسته‌بندی نشده

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

thirty seven − 35 =

تلفن تماس برای نمونه گیری در محل021-88492709